Max Violier – De treurberk

De treurberk in het Philips van Lennep-Park

Leunend tegen de wand van de kiosk,
je bent weer alleen, glas bier in je hand,
sta je wat droef voor je uit te staren
over het grasveld naar de overkant

Plots word je zomaar geraakt door een boom
hoe hij daar eenzaam in de leegte staat
hoe hij zijn lange slanke twijgen loom
laag hangend op de zachte grond neerlaat

De treurberk met zijn zwaaiende takken
en de waaiende lokroep van de wind
pakken jou op om te gaan naar de stam
van de boom die je in zijn woning vindt

Daar mag je zijn stoere stam omarmen
de kracht voelen die hij jou gaat geven
verwarmen zal hij dan je oude hart
als herboren kom je tot nieuw leven

Hangende takken huilen jouw tranen
de stroom gaat diep vloeiend de aarde in
de treurboom troost maar kan je ook manen
na elk einde komt er een nieuw begin

Max Violier

© Tekst Max Violier (2019). Beeld: Joam de Stoppelaar (joamkookt.nl), met toestemming.