Hans Daalmeijer en Bianca Hazenberg

Hans Daalmeijer en Bianca Hazenberg vormen samen een dichtersduo dat voordraagt op verschillende podia in Nederland. Gezamenlijk staan ze in diverse verzamelbundels. Beiden houden ze van fotografie, schilderen en kunst. Ook zijn ze allebei een groot liefhebber van muziek. Ze zijn spiritueel georiënteerd en vertalen hun ervaringen en observaties in hun gedichten. Levens­ervaringen loslaten voor jezelf en een ander ermee helpen.

Sinds 2018 organiseren en presenteren zij een dichterspodium; sinds januari 2019 in bibliotheek Stadkamer Centrum te Zwolle. In het programma is ook plaats voor muzikanten.

Bianca Hazenberg heeft inmiddels vier bundels op haar naam staan. Tempel voor mijn geest (aquaZZ, 2014); Spiegelscherven (MeerPeper, 2016; tweede druk Heimdall, 2017), Elke dag sterven met de nachtburgemeester van Eindhoven Derrel Niemeijer (Heimdall, 2017) en, als vierde, Ontknoping (Heimdall, 2017).
Vindplaats

als het kleine koolwitje zijn stille signalen afgeeft
ontwaken alle kleuren groen in een samenkomst
tussen de hemelbewoner en het aardse bestaan

ben jij het?
praat met me
is dit het teken
dat het goed met je gaat

vruchtbaar is de grond die jij hebt achtergelaten
appelrood rijpt aan bomen die hoog reiken in liefde

jij zaaide
ik werd een plant
de oogst is een sleutel

een sleutel om deuren te openen naar vormen
die anders draaien in deze wind van beelden

de zonnewijzer wijst het pad
naar de diepgang van ons wezen

in de muziek keten ik je gedaante vast aan de zon
zingt de merel de lucht vol nevels met helderheid

zodat ik je kan zien
in de verte
kom maar naderbij

je stem hak ik uit stenen van verklaring,
zodat ik kan begrijpen waarom bijen zoemen

jouw woord blijft openbarsten in de natuur
wolken blijven druppelen in de echo van verbazing

jij blijft
jij bent
altijd dichtbij

Hans en Bianca

Stierenvechter

in de aarzeling van ademhalen
zie ik het afscheid opnieuw
steeds in de herhaling

morgen is niets meer dan een verdonkerde ster
met een marmeren steen als grafzerk op mijn hart

het aanhoudend scheuren
van de terugkeer naar
gangdeuren in het slot gevallen
snippers als reepjes op de grond

ijsletters glijden langs berggletsjers
het onbeantwoorde sterft weg in de echo

bestierd door woest snuivende neuzen
in de gesloten ruimtes van de arena

zo hoog gevlogen als een adelaar
nog dieper gevallen in het ravijn

bij de bladindeling mis ik stukjes tekst
die steken in de rode kring van een tekenbeet

de aankomsttijd vertrekt te laat
alleen een leeg perron met een
papiertje van een Cornetto-ijsje
met een punt aan het uiteinde

niet meer dan een leeg omhulsel

het vastklampen aan bevat de angst
van de verkramping in de weke spieren

het wegebben van geluiden op beton
de bouillon zonder de knapperige croutons

op de zachte lippen een zoutmijn aan tranen

Hans en Bianca

Een wereld van verschil

ontbloot je houten blokhut
sla de zwaaideuren wagenwijd open
maak je venster landschapsschoon
laat je bijzondere huisraad maar zien

schommel op je stoel
pak je verrekijker
ontdek avonturen

op deze aardkloot groeien diverse
zomerrozen die we schikken in de vaas
we inhaleren de zoete geur intens

ze zijn kleurrijk
vrolijk
levendig

laat je zicht gaan over
het gele koolzaadakker
aanschouw de bootjes op de Filipijnenzee

wereldgericht
toon je gezicht
veroordeel niet

laat contrasten in vrijheid spreken
verf een zebra nooit Indisch rood

kleur de dagen
onderga keer op keer
wie ben jij?
hier ben ik

laat me proeven van je recepten
leer me jouw taal van beleving

wat een rijkdom
in het wereldruim
van jou
en van mij

Hans en Bianca

Vleugelrijk

pelikaanroze vliegt langs ringvingers die
planten in traandoorwolkte wattenbollen

druppelend naar beneden
stromend naar de kern
waar alles begint

diamanten schitteren in de velden van vandaag
waar men heel graag anders het felgekleurde pad
zou willen bewandelen, maar het lef niet heeft

grote angst voor verandering
die nodig is voor uitstralen

traag proberen zij de buitenlaag af te pellen
te aquarellen met verschillende tinten grijs
die de zachte binnenlaag niet kunnen bereiken

hindernissen vragen om moed
een glitterhoed op te zetten

getooid met je bladveren van eigenheid
kun je in het centrum komen van je groen

doen
jouw stapje naar het geluk
is ook dat van een ander

in een palet met vele kleuren is er ruimte
naar de tuindeuren die open zijn voor jou

sla je zwaluwvleugels uit
kijk vanaf boven naar weidsheid

ondoorgrondelijk zijn de doorgangswegen
gekregen door de bestemming van het lot

ga erdoor heen
vecht ervoor
rijp je ziel
gebruik ervaring

identificeer je met niemand
alleen jij kan het paradijs voelen
als je bent wie jij bent

dus vlieg
in je eigen koers
naar jouw vrijheid

dicht jouw regels
zing jouw lied
dans jouw pasjes
naar het huis van bevrijding

Hans en Bianca

© Hans Daalmeijer en Bianca Hazenberg (2019) voor de gedichten op deze pagina. Foto water: Pixabay license: Vrij voor commercieel gebruik. Geen attributie noodzakelijk. Image by S. Hermann & F. Richter (pixel2013) from Pixabay: link. Drieluikfoto Hans en Bianca: Bob Kalkman, bewerking Loes Louise Wilbrink, met toestemming.