Leonie Snelders – Meeuwen

Leonie Snelders – Meeuwen

Meeuwen

Als de vogels naar het zuiden vliegen.

Wanneer de beren naar het hoge noorden vertrekken.

Eens besloot de Dodo eenzaam dood te gaan stierf alleen in het westen.

Ooit lang geleden, verliet het universum wat sterrenzaad uit zaaide het neder op aarde, zoals de wind waait uit het oosten groeiden de lange bomen langzaam omhoog naar het universum.

Zoals meeuwen ademen, orka’s zich opladen door de zoete zon en het felle licht hun huid laat schijnen als diamant …

Waarachtig vuur machtig brand … Zoals een dans een pure passievlam, verleidend vernietigend bevrijdend … Als haar handen reiken door de hitte zal zij nooit verbranden, zal zij rijzen als een feniks hoog in de bergen met haar voeten op het hoogste punt tussen de woeste pieken en dalen van vuren en zouten wateren.

De arme maan steekt nu vrolijk zijn lantaarn op, het gezoem van meikevers klinkt als parende kraanvogels zingend van vreugde.

Daar lag de eenzame Dodo dood verpletterd in het westen … Zij riep zijn naam en hij herrees als maanlicht zo als hij zijn zijn had verlaten in verdriet kon hij weer leven vol waardigheid, zijn veren pracht zo mooi als de diepste groene smaragd.

Zij kon over alle streken heersen. Met zachtheid fluisterende zij de Feniks aan hoog op het hoogste deel van aarde.

Diepte heeft geen angst en hoogte geen val, sprak zij wijs uit over het gehele heelal …

Wel de beren en de meeuwen haar tot op vandaag net als elk ander natuurwezen haar eren en de mens nog veel kan leren, spraken de bomen met hun takken nog steeds universum taal.

Gij zult zich verlost voelen zodra u kunt loslaten, spraken de antennes van de andere wereld door de takken en de sappen leef mee stroom mee …

Zij de vrouw des lichts … Die zich niet kon branden aan het pure vuur.

Feniks was haar naam …

 

Leonie Snelders
06-04-2019

© Leonie Snelders 2019; Foto: Pixabay (free for commercial use, no attribution required): link.