Max Violier

Max Violier

Mooie muze

Mooie muze van poëzie en literatuur
ontsteek in ons een laaiend liefdesvuur
uw bezieling voor altijd in ons hart gegrift
dat onze liefde brandt in elk geschrift

Beziel ons in iedere zin, in ieder woord
in elke letter die het wit papier beroert
laat de vlam van onze hartstocht vlammen
dat een vurige pen het blanke blad verschroeit

Max Violier

Het wezen van de zonnebloem

Een mooie nimf, smoorverliefd op zonnegod Apollo,
werd door zijn ontrouw diep gegriefd
negen dagen heeft zij op een rots gelegen
tot de goden meelij kregen en niet langer zwegen

De nimf werd door de goden tot zonnebloem verbloemd
wordt nu door zoemende bijen geliefd en gezoend
diep in haar hart bewaart zij het geheim
een op de zon verliefde nimf te zijn

Max Violier

IJscoman wilde ik worden

ijscokarretje
sierlijke letters
vrolijke vlaggen
lekkere kleuren
blinkende bakken
scheppen op wafels
klinkende bel

groten en kleinen
blije gezichten
wikken en wegen
gretige blikken
grijpende handen
geven en nemen
lekkende wafels
likkende tongen
iedereen blij

ijscoman wilde ik worden
als dat toch eens kon
iedere dag in die vrolijke zon

Max Violier

Proost op de herfst

De zomer nam afscheid met een warme groet
weg was de merel, waar bleef toch die zanger
de avond rekte zich uit en werd langer
al peinzend werd ik bevangen door weemoed

Zo mijmerend, plots de bel aan de voordeur
ik liep naar ‘kwee nie wie’ op hoge poten
toen heb ik me daar toch een bok geschoten
het was de Herfst in zijn robijnrode kleur

Die avond heb ik nog heel lang genoten
de herfstbock smaakte mij bitterzoet
ik heb heel wat bier in mijn glas gegoten
nam afscheid van de zomer met warme gloed

Max Violier

‘Op mijn twaalfde jaar vond ik een manier om mijn gevoelens vorm te geven. Gedichtjes schrijven en ik verzon toen al mijn pseudoniem. De hond van de buren heette Max. Ik was gek op die hond en mocht hem vaak uit­laten. Flierefluiter vond ik ook wel toepasselijk, flier, flier … Violier. Zo ontstond mijn pseudoniem: Max Violier. Bijna 15 jaar heb ik geschilderd op een atelier in Achel. Daar schilderde ik het schilderij: Dichtbij de bron, waarvan een uitsnede hier als illustratie en als achtergrond bij mijn gedichten is geplaatst.’

© Max Violier (2020) voor tekst en schilderij op deze pagina.