Marina Provatidou – Το ρουχο

Το ρούχο

Φορώ το ρούχο μου, που είχες φορέσει.
Ήτανε 21 του μήνα και κάθε 21 του μήνα έρχεσαι.
Φορώ το παλτό που σου δάνεισα.
Εκείνο που δεν είναι ένα δανεικό ρούχο.
Είναι οι αόρατες ελπίδες μου που βρίσκουν φωλιά
μέσα σε μια αγκαλιά.
Είναι τα σπίρτα που ανάβω και που έσβηνα
μετρώντας τα λεπτά για να σε ξαναδώ.
Περιμένοντας και κρατώντας το τελικό κερί,
που είναι η ανάσα σου.

Μαρίνα Προβατίδου (2019)


I wear a clothe of mine you once wore,
it was 21st day of the month
and every 21st day you appear.
I wear the coat which I once lend it to you.
The one that is not clothing to lend
is the invisible hopes of mine that can find a nest
in a hug.
It’s the matches that I light and used to put off
continuing the minutes to meet you again.
Waiting as hold the last candle which is your breath.

Marina Provatidou (2019)

© tekst, beeld en vertaling Marina Provatidou (2019).