Er schittert hoop

De klinkers verhalen
naar de dag van morgen
want wat vandaag valt
valt morgen niet
er liggen bergen hoop
in de regen van vanavond
Ik geloof in het verschiet

Een lantaarnpaal schijnt een glans
alsof er gouden bergen rijzen
olijk twinkelt het sarcastisch
heen en weer
Ik lach erom
er valt niets te bewijzen
het gevoel op zich
smaakt al naar meer

Wat maakt het uit
als het valse schijn is
dat zo vrolijk maakt
Ik dans toch enkel in het nu?
Dus spetter maar die laatste tranen
mij krijgen jullie echt niet klein
dat ben ik al, maar hoor, ik schater
en dat zal zeker niet
de laatste keer zijn!

Renate Spierdijk

Alleen de stippen …

koesteren
in bedekte termen
Het is goed
zolang het zwijgt
achter deuren
dichte vensters
gesloten lippen
geen zuchtje
inwendig geluid
Zolang het niet loopt
en enkel kruipt

Halmen mogen lispelen
de wind mag het fluisteren
sssst niet te luid
houdt het vast
en laat het gaan
voel het even
blijf er niet in staan
omarm het
en laat het in een zucht
weer ontglippen
zet geen punt
denk alleen in stippen …

Renate Spierdijk

Ondergedoken …

De deur hermetisch dicht
Ik hoor de houtworm knagen
maar het deert me niet
Het regent dagen

Drempels op de vloer
alsof ze lijnen trekken
in het stof dat hopen vormt
in het schijnsel van een opgetogen vlam
Het kan me niets verrekken
de nacht lijkt vleugellam
in het duister neergeslagen
verzwijgt zijn zwarte mantel

Zelfs de kat vindt het wel best
verzet geen poot
uit verveeld protest
De klok tikt dom zijn uren
wat moet hij anders
Het zal zijn tijd wel duren

Achter het venster
zal het anders zijn
maar ik laat mijn ogen
als gevangen in verveeld turen
Schimmen op de wand
strekken lijzig dramatische figuren
Zolang de kaars brandt
houden ze stand

als het licht dooft
ebt nog een laatste walm
van eens geweest
slechts een klein sliertje rook
vertelt nog van de geest
die verhalen op de wanden schreef

Renate Spierdijk

Thuis komen

Mijn leven tuft niet
racet in een bolide
vindt nooit het einde
van de reis
Is als een woordenstroom
waar nooit een laatste letter
klinkt
Als het papier dat volgekalkt
nog immer niet die laatste punt
gezien heeft
als een tak met doorns
die eeuwig scherp blijven
als het einde van de wereld
waar het ook begonnen is

Soms heel even
is er geen benzine meer
ben ik immuun voor teksten
en gebazel
Ligt elk vel wit
slechts op één stapel
en staat die tak gewoon
in het water
met een prachtig bloeiende roos

Soms heel even
doet alles niet ter zake
behalve dat zachte kussen
en mijn cocon
en is het niet belangrijk
waar ik eindig
de weg die ik te gaan heb
Is het genoeg te weten
dat ik altijd thuis kom

Renate Spierdijk

Ik ben Renate Spierdijk. Geboren in 1962 in Schagen onder het sterrenteken Leeuw. Ascen­dant Schorpioen. Afgestudeerd Integraal Therapeut. Vanaf mijn 16e jaar schrijf ik al muziek en teksten. Niet altijd wat mee gedaan, maar hoe heerlijk is het om je op deze wijze te uiten. Al mijn liedjes heb ik uit een soort automatisme in dichtvorm geschreven. Niet met specifieke reden, maar zo kwam het de pen uit. In 1996 heb ik mijn eerste cassette laten maken. Heel spannend en zo enorm leuk! Er volgde een tweede, die ook op cd is gezet. Veel opgetreden met name op new-age concerten. Later volgden optredens bij dichters­bijeen­komsten. Zo ben ik ook gaan dichten. Een heel logisch gevolg eigenlijk.

Meer lezen? Bezoek gerust www.renatespierdijk.nl.
© Renate Spierdijk (2022), tekst en auteursfoto’s.

Mijn vriend

Hij wacht op mij
geduldig als hij is
want ach, hij weet
ik loop hem nooit voorbij
Als ik wil
dan ligt hij klaar
stijf in zijn harnas
en met één gebaar
dan gloeit zijn punt
Hij heeft wel zijn prijs
maar dat heb ik mij gegund

Een stille genieter
dat ben ik zeker
en trek mij steeds vaker terug
in alle rust
toch als de nood hoog is
soms ook even vlug

Het maakt ook niet uit
of het snel moet of niet
begerig in mijn mond
tot aan de laatste trek
gewoon omdat ik zo
van hem geniet

Ik houd mij wel
aan één eigen wet
Op veel plaatsen
wil ik hem tot mij nemen
maar nooit in mijn bed!

Renate Spierdijk