Zee
De zee houdt zich kalm
plastic schuurt tegen de
onderkant van de waterspiegel
zij brult van binnen
Golven klappen woedend
op het water, geremd door
olievlekken
geïrriteerd slaan ze
hun bruine geschuimde
vleugels stuk
Wij schrikken
als ze te pas en onpas in welk
land op aarde dan ook
woest uithalen
De zee slaat los en straft ons
door teruggeven van plastic en
gif middels metershoge golven
die kotsend hun eigenwaarde
briesend uitspugen
Ton Houtman
Wissen
Scroll de namen langs
zie je nummer staan
minifoto en je achternaam
Tik op het telefoonschermpje
hoor de kiestoon tergend langzaam
overgaan
Je stem zegt ik ben er niet
laat uw naam of boodschap achter
Ik roep “ik mis je”
mis je al maanden
weet ook dat je me niet meer terug gaat bellen
nooit, nooit meer
Ga je nummer niet wissen
je antwoordapparaat
je overleden stem
kan ik voorlopig nog niet missen
Ton Houtman
Vrijheid
Woorden
Woorden die haat morsen
richtend aan de vluchteling, de zwarte, de ander
gevoed door media, internet
vaak pijn, door het eigen aangedaan onrecht
Woorden die haat morsen
de ander als ander zien
eindelijk iemand om op af te geven
oprotten jij weg wezen met je andere kleur
Woorden die haat morsen
kijkend denkend door
een wegversmalling
van de werkelijkheid
Woorden die haat morsen
Springen op de trein die
vreemden vervloeken
en bang maken
Woorden die haat morsen
Verhuisd of gevlucht om ooit
een vrije vogel te kunnen zijn
blijk je ook hier ineens vogelvrij
De woorden die haat treffen hebben een naam
de ander, de moslim, de migrant, de zwarte
en de vluchteling, dit vaak met de saus
van xenofobie
Etiketten zijn het
probeer het te begrijpen
niet te snel te oordelen
maar zwijg niet
zwijg nooit nee nooit
en sta op tegen racisme
Ton Houtman 19-11-2020
Stichting 21 maart Gouda
Passie
Kijkend naar de ondergaande zon
door passie ingesmeerd met lust
Ontheemde woorden vol tederheid
die zij mijn lijf in kust
Het gapende gat tussen denken
en voelen weeft zij dicht
door gedachten van onze zielen
te versmelten in avondlicht
Ze ziet dat ik iets wil
leg wijsvinger op haar lippen
niets zeggen geen vragen
die laten schoonheid ontglippen
Ton Houtman
Nog één dag
Versplinterde stilte
toont de avond bij het
aantikken van de nacht
Stil niemand mag je horen
Dramatische angsten, kinderen
bevolken donkere kelders
ademstokkende huilgeluiden
Stil niemand mag je horen
Vijand, landgenoot loopt
bewapend om je huis
jullie kruipend met oranje
lint naar vliegveld Kabul
Gil en gil laat je horen en zien
Neem ons mee nu neem ons mee
het wordt de kist of de koffer
het wordt dood of leven
Nog één dag
Ton Houtman
Ton Houtman kijkt in zijn poëzie niet alleen naar binnen. Politiek, milieu, racisme … grote maatschappelijke thema’s zijn niet zelden onderwerp van zijn geëngageerde poëzie, waarin hij roept om een wereld met ruimte voor iedereen. Daarnaast werkte hij mee aan bredere poëzie-initiatieven; zo droeg hij bijvoorbeeld bij aan de bundel Vredesweek 2018 van Pax, aan Troostgedichten (Boek en Troost, 2019) en in 2020 – midden in de coronatijd – aan Dichters achter glas. Van zijn hand verscheen ook de bundel Vrijheid, die inmiddels helaas is uitverkocht.
Foto Joop Reijngoud
© Ton Houtman (2021) voor de gedichten op deze pagina. Auteursfoto © Joop Reijngoud, met toestemming. Foto gedicht Vrijheid, Jeffrey van Geenen, straatpoëzie.nl, (onveranderd) geplaatst onder Creative Commons licentie CC BY-NC-ND 4.0 (Link.)
