De paleizen van Angkor (Cambodja)

De laatste bewoners verlieten de paleizen,
in het licht van de dalende zon nog eenmaal ziend naar de prachtige gebouwen,

lieten ze ze de jungle,
en de rap vallende, immer klamme duisternis …

Bomen, slank en gracieus, hun twijgen licht, door nevel omgeven,
tooiden alras de nu verstilde, vorstelijke verblijven,

lianen omhingen de open ramen, vingers van vreemde wezens gelijkend,
briezen, de vochtige avond even rakend, lieten ze klinken,

een vreemde,
schrille zang …

Sterren schitterden nog aan de hemel,
herinnering aan de schoonheid, sprankelend, ooit,

de poëzie van de paleizen …

Maar dan, in het diepst van de nacht,
verschijnen, ineens, de schone dryaden,

met fijne, vlugge beweging omstrengelen zij,
de hoge ranke bomen.

Terwijl hun kronen met sterrenlicht zijn getooid, en hun twijgen door nevels worden gedragen,
zijn zij van de bomen hun adem, de dryaden.

Het zingt door het woud, klinkt in de diepe duisternis,
een nieuwe tijd, een nieuwe toekomst, is aangebroken.

Remco Sligting

Zij

Haar glimlach duurde kort, gleed langs en streelde,
het raakte ons, even …

Schalkse engel die met ons speelde,
speelde met ons hart,

verlokking ook waardoor het leven sprak,
ongrijpbaar en fijn,

licht over het IJ …

Laat, ver na middernacht, zwervend door de stad,
herinnerden aan haar de sterren,

hun stralen, hun glanzen,
een feest van licht,

schijnsel waarin was,
haar verlokkende lach …

… haar lach, haar glimlach,
die ons verblijd, ontroerd, en in vervoering had gebracht, die dag,

een wereld geopend,
een wereld gegeven,

die niet meer,
van deze aarde was …

Remco Sligting

Pakse ontwaakt (Laos, Zuid-Oost Azië)

Pakse,
stad langs hoge bergen gelegen,

een schaduw, scherp en getand,
onder een langzaam lichtende hemel …

overal silhouetten, spookachtige schimmen,
bergen, in de vroege morgen gerezen …

Beneden,
over het land,

een uiterst vage zweem, en een ragfijn bewegen,
flarden mist die door de fijne schemer gleden …

zoals een somber strand even kan blinken,
door de schuimende golven van de zee …

De duisternis was ineens verdwenen,
de zon, boven de bergen verrezen,

hij, die majesteit,
uit louter licht.

Zijn stralen golfden over het land,
sprankeling van een eeuwige kracht …

Langs de toppen van de bergen,
was het oude Pakse nu ontwaakt,

een schittering, gelegen,
langs de brede, wijde horizon.

Remco Sligting

Cambodja

De Cambodjanen, frêle en fijngebouwd,
hun stemmen, licht en ver dragend,

klinkend over brede rivieren,
en gladde, immense wateren.

Hun gelaten verwachtingsvol en opgewekt,
wanneer, kort na zonsondergang,

in de snel donkere lucht, sterren verschijnen,
krachtig stralend,

diademen in een inktzwarte hemel,
sieraden, schitterend, boven de duistere aarde …

De vriendelijke Cambodjanen,
ze zien in dat schijnsel en ontvangen hun licht,

worden, heel even,
deel van iets …

het verre, het onbegrepene,
hen toch zo aansprekende …

… herinnering aan hun afkomst, hun diepste wezen,
wellicht …

Remco Sligting

© tekst en beeld Remco Sligting 2021. Foto water: Pixabay license: Vrij voor commercieel gebruik. Geen attributie noodzakelijk. Image by S. Hermann & F. Richter (pixel2013) from Pixabay: link.