Verzegeld

voor eeuwig ingekaderd in een rechthoek
ontsnappen is niet meer mogelijk
uniek ook in een ongekende tijd
de gedachte kwam zomaar tot leven
in het hoofd van de kunstenaar
een gekroond virus was ervoor nodig
om je te laten landen op een postzegel
met muilkorf en al word je
met een natte tong gelikt en
geplakt op een briefkaart of envelop
je reist van hot naar her
van familie naar familie
over de hele gemuilkorfde wereld
daar aangeland word je gekoesterd
vanwege de warme wensen
voor een gezegende Kerst
en een voorspoedig Nieuwjaar
waar je gretig uitkijkt naar de spuit
zodat het virus wordt verbannen
uit onze gekrenkte levens
wij onze dagelijkse beslommeringen
voortzetten in een perpetuum mobile
de briefkaart of postzegel
verdwijnt met verzegeling
in een nooit meer te openen la

Jacques Smeets

In mijn werkzame leven was ik 43 jaar lang politieman. Het was een leven waarin euforie afgewisseld werd met teleurstelling. Ik voerde gevechten met criminelen, asocialen, hooligans en demonstranten, ik raakte gewond en soms sneuvelde er een collega in de strijd.

Burn-out en lichamelijk ongemak leidden tot een strijd tegen symptomen, een strijd die geleidelijk plaats maakte voor inzicht, begrip en verandering. Ik heb het allemaal mogen meemaken. Na ruim 30 jaar begon ik te schrijven over mijn ervaringen. Er ontstonden drie boeken, allen autobiografieën. In deze boeken plaatste ik ook gedichten om zodoende afwisseling te creëren in de tekst, maar vooral ook om mijn innerlijk veranderingsproces tot uiting te brengen. Ik schreef talrijke columns voor politievakbladen en trok door het land als ambassadeur van het politieberoep. Gedurende de jaren veranderde ik van een aan het gezag loyale politieman tot een mens die in staat bleek de zachte kant van zichzelf te ontdekken en te uiten. Het schrijven van poëzie was daarvoor een welkom hulpmiddel. Ik schreef en schrijf beschouwende en associërende poëzie aan de hand van beelden in allerlei kunstvormen, maar ook van incidenten, de toestand in de wereld, van mensen in bepaalde situaties, enz.

Na mijn pensioen verdween de politiewereld steeds meer naar de achtergrond en begon ik meer en meer poëzie te schrijven. Ik zocht en vond contacten met muzikanten en al snel volgden optredens op kleine podia, een combinatie van (geprojecteerde) beelden, muziek en poëzie. Ik droeg voor op diverse podia en zo kwam ik ook terecht bij de Poëzieclub Eindhoven, waar ik met liefde en plezier een aantal keren per jaar voordrachten houd.

Jacques Smeets
website: www.deblauwediender.nl
email: jacques@deblauwediender.nl

Twijfel

twijfel
dat is een eerbetoon aan de waarheid
aan welke waarheid, die van de politiek
of die van de virologen en microbiologen
of van de wetenschappers en de Big Pharma
wellicht aan die van mijzelf?

twijfel
dat is de motor van de mislukking
o jee, dat is wel erg confronterend
om mislukkeling te zijn
als je onzeker bent en twijfelt
roep ik dit dan op mezelf af?

twijfel
dat is de wachtkamer tot inzicht
ik kijk rond en zie veel wachtenden
op de prik die komen gaat, hoe dan ook
want een nieuwe vrijheid is in zicht
zeggen mensen die denken dit te weten

twijfel
is de bron van alle wijsheid
maar wie zegt dit dan zo wijs
komt dit voort uit de ratio of de intuïtie
de bron is mij intussen wel bekend
dat ben ik immers zelf

twijfel
niet bij de enige uitverkorene
zij ontvangt heel graag de prik in haar arm
en roept kwiek dat zij niets voelt
dát is pas wereldnieuws
zij is vanaf nu BN’er

twijfel
is heel normaal en hoort bij ons
zoals de maan bij de aarde
twijfel is zo gek nog niet
het zou beter zijn voor mens en wereld
als er meer getwijfeld zou worden

Jacques Smeets

Kroniek

opgeschreven in een boek
verhalen over ons leven samen
woorden lieten sporen na
op het onbeschreven blad
reddingslijn van waarde

bijna een eeuw op deze wereld
jaar na jaar, de tijd stond nooit stil
lief en leed werden gedeeld
verzegeld door onze ringen
in edelmetaal versmolten

neem plaats naast mij
zoals je dat altijd al deed
ik zal je de verhalen voorlezen
zoals ze destijds plaatsvonden
over liefde, welstand en tegenslag

onze levens zijn bijna geleefd
de verhalen blijven voortleven
zolang ze worden verteld
kinderen en kleinkinderen
zullen ze voor altijd koesteren

ooit slaan wij ons levensboek dicht
nog even niet, er is nog tijd
er zullen nog pagina’s volgen
met fragiele, kleine verhaaltjes
onze wereld wordt immers ook kleiner

wij zijn dankbaar voor het leven
dat ons werd geschonken
de kinderen schenken wij
deze kroniek vol met woorden
een waargebeurd levensverhaal

Jacques Smeets

© Jacques Smeets, (2021) voor de gedichten. © Foto landschap: Ronald Smeets, met toestemming. Foto poster 100 personen met een mondkapje © Fons Verhoeve, Stein (2020), met toestemming. Foto woondecoratie: © Jacques Smeets. Foto water: S. Hermann & F. Richter (pixel2013), Pixabay. Free for commercial use. No attribution required. (Link).